پس بايد تو اذيت او را تحمل كنى ، اگر او مخالفت نمايد ، بايد تو عفو كنى و كظم غيظ نمائى ، او بد كند ، جفا كند تو وفا كنى ، او اسائت كند ، تو احسان و مهربانى كنى ، اگر او از روى جهل لجاجت كند ، بايد تو به حسن خلق رفع نمائى ، مع‌ذلك كله در هيچ مورد خود را بىتقصير ندانى ، اگرچه واقعا حق با تو باشد ، نظر به اينكه چون تو عاقلى و بايد تحمل نمائى و بايد بدانى ، چونكه تو تمام تسلط را بر او دارى ، او در دست تو اسير است . و الاسير اولى بالمراعات و احقّ بالاحسان من الغير فيجب عليك اكرامها و اعطاء النّفقة و الكسوة عليها على ما بيّن فى الكتب الفقهيّة و ان تعزّزها عند اقربائك و غيرهم . 48 و بايد كارى نكنى كه سلطنت تو بالمرّه از او زايل گردد ، و خود را مختار در امورات بداند ، و مهما امكن او را منع كنى از مجالس و محافل حتّى اينكه شارع مقدس نهى از حمامات هم كرده ، فضلا « * » از عروسىها و غيره . حضرت امير صلوات اللّه عليه در وصاياى خود به حضرت مجتبى عليه السّلام مىفرمايد : و ان استطعت ان لا يعرفن غيرك من الرّجال فافعل 49 تا آنجا كه مىفرمايد : فانّ المرأة ريحانة و ليست بقهرمانة . 50

--> ( * ) فضلا از عروسىها : چه رسد به عروسىها و غيره كه نهى شارع از آنها شديدتر است .